مقدمه ای بر ترکیب سنسورهای استخراج

آیا به سنسورهای استخراج علاقه دارید؟ این مقاله به بحث درباره سنسورها می پردازد. بیایید نگاهی بیندازیم

حسگرهای معدن که سنسورهای گاز قابل احتراق نیز نامیده می شوند، در درجه اول از اصل احتراق کاتالیزوری استفاده می کنند. یک طرف طرف جبران و طرف دیگر طرف کاتالیزوری است. آنها به طور متقابل یکدیگر را اصلاح می کنند تا یک مقدار ولتاژ خاص تولید کنند. هر چه غلظت بالاتر باشد، مقدار جریان بیشتر است.

سنسور از یک محفظه گاز، عناصر سیاه و سفید و غیره تشکیل شده است. عنصر سیاه یک عنصر کاتالیزوری حامل بسیار حساس به گاز متان است، در حالی که عنصر سفید عنصر جبران است و با متان واکنش نمی دهد. هر عنصر از میکروکره های حامل و یک سیم پیچ مارپیچی سیم پلاتین که در ریزکره ها تعبیه شده است تشکیل شده است. هنگامی که عنصر بر روی یک بازوی پل وتستون قرار می گیرد، هنگامی که حسگر با گاز قابل احتراق تماس پیدا می کند، به دلیل فعالیت کاتالیزوری، گاز قابل احتراق تحت احتراق بدون شعله روی سطح عنصر تشخیص قرار می گیرد و باعث افزایش دمای سطح عنصر تشخیص می شود. عنصر جبرانی، با این حال، فعالیت کاتالیزوری ندارد و گاز قابل احتراق نمی تواند واکنش احتراق را روی سطح خود انجام دهد، بنابراین دمای سطح آن اساساً بدون تغییر باقی می ماند. تغییر دمای عنصر تشخیص باعث تغییر در مقاومت آن می شود که به نوبه خود تعادل اولیه پل را به هم می زند و در نتیجه سیگنال خروجی جدیدی ایجاد می شود. در محدوده حد انفجاری پایین (LEL) گازهای قابل اشتعال، تغییر خروجی پل رابطه خطی خوبی با غلظت گازهای قابل اشتعال نشان می دهد. هنگامی که دما، رطوبت و فشار اطراف سنسور تغییر می کند، مقاومت عنصر حسگر و عنصر جبران تقریباً همزمان تغییر می کند و به طور موثر اثرات عوامل محیطی را خنثی می کند.